تلگرامیته...

حکایت این روزهای شبکه های مجازی در زندگی انسان ها، حکایت همان ضرب المثل معروفی است که میگفت «نو که اومد به بازار کهنه میشه دل آزار»...نو گاهی میشود تلگرام و کهنه هم وایبر نگون بختی که این روزها در کشور ما متروک مانده ... نو گاهی میشود اینستا و کهنه میشود فیس بوکی که هنوز طرفداران خودش را دارد... حقیقتش این بود که من اصلا اهل این شبکه بازی های مجازی نبودم؛ اما مثل خیلی ها، آن قسمت مغز کاهی ام که وظیفه تو سری زدن به حقیر را در چنین مواقعی ایفا میکند؛ این بار هم ترسیدیم که نکند عقب ماندگی علم و تکنولوژی را بهانه کند و محکم اعتماد به نفسم را بکوبد به دیوار بگوید: «ننگ بر توی اُمل» و یادش برود که من اگر خیلی هنر داشتم مثل بچه انسان ها الان در بهترین دانشگاه و آزمایشگاه ها سخت مشغول شکافتن هسته اتم بودم...اممممما، این هم دلیل قانع کننده ای نبود که من سرکی به این شبکه ها نکشم... تلگرام را نصب کردم ، مثل خیلی ها و نه شبیه همه، هدفم از راه اندازی تلگرام فقط و فقط خلاصه میشد در یک چیز...میدانستم که من نه اهل عکس گذاشتن های آنچنانی از خودم در پروفایل هستم و نه مثل بچه مترسک میتوانم توی گروه